Ludwig Giesebrecht


Urodził się 5 lipca 1792 roku w miejscowości Mirow w Meklemburgii. Studiował na Uniwersytecie w Greifswaldzie i Berlinie. Od 1816 był nauczycielem historii w Szczecinie. Ponad 50 lat przepracował w słynnym szczecińskim Gimnazjum Mariackim. W okresie 1848-49 był członkiem zgromadzenia narodowego we Frankfurcie, gdzie reprezentował Szczecin. Doktor h.c. uniwersytetów w Królewcu i Greifswaldzie.


W pracy zawodowej starał się być dobrym pedagogiem, ale poziom jego wiedzy znacznie przekraczał wymagania programowe. Był pod wpływem filozofii Hegla w kwestii wpływu Boga na bieg historii, ale reszty poglądów nie przyjmował. Mimo to za sprawą Giesebrechta Gimnazjum Mariackie w Szczecinie w roku 1847 zostało okrzyczane jako siedlisko zgubnego heglizmu.


Ludwig Giesebrecht zajmował się historią regionalną. Opublikował 26 artykułów w "Baltische Studien", ale sławę przyniosły mu 3 tomy "Wendische Geschichten" ("Historii Słowiańskich") z lat 780-1182. Wykorzystał w nich źródła niemieckie, czeskie, polskie i skandynawskie. Jego historia stała się punktem wyjścia do badań nad Słowiańszczyzną Zachodnią. O uznaniu dzieła świadczy przyznanie przez króla Fryderyka Wilhelma IV 50 dukatów i złotej tabakierki.


Giesebrecht był także autorem rozprawki o wychowaniu pt. "Damaris", w której starał się pogodzić ideały wychowawcze starożytności ze współczesnymi. Zajmował się również poezją. Jego twórczość cieszyła się dużym uznaniem. Był niejako nadwornym poetą Gimnazjum Mariackiego, pisząc wiersze na wszystkie okoliczności. Były to dość duże poematy o treści politycznej, religijnej, społecznej. Pisał także piękne wiersze liryczne, które opiewały uroki życia rodzinnego i piękno krajobrazu pomorskiego.


W 1862 ukazał się drugi tom jego poezji liczący około 1000 stron. Do tekstów Giesebrechta pisał Carl Loewe swoje oratoria. L. Giesebrecht był przykładem pięknego połączenia pracy naukowej z twórczością poetycką. Dla swoich prac naukowych zbierał materiały z całego świata: z Palestyny, Grecji, Włoch, Indii i Arabii. Sprowadzał źródła także z Hiszpanii, Francji oraz z Polski. Był czołową postacią w życiu naukowym Szczecina w XIX stulecia. Około 1866 przeniósł się do Jasienicy, gdzie zmarł 18 marca 1873 roku.

(z katalogu "Wielcy Szczecinianie" 1993)